Volksportretten en de kamers die ze aankunnen.
Een korte verdediging van volle kleur en waarom één krachtig portret een verder stille kamer tot rust brengt.
Ergens onderweg is kleur iets geworden om je voor te verontschuldigen. Interieurs werden beige en kunst werd gekozen om vooral niet op te vallen. Een volksportret doet het omgekeerde: een bloemenkroon, een kolibrie en een blik die je aankijkt.
Het gaat niet om ingehouden kleur, het gaat om waar je het ophangt. Eén vol portret boven een bed van ongebleekt linnen doet meer dan tien voorzichtige prints. Zet het in een rustige kamer, met kale muren, één lamp en oud hout en laat het als enige de aandacht pakken.
Een krachtig portret is niet druk. Het is alleen het enige in de kamer dat iets zegt.
Houd de lijst dun: eiken of een smalle gouden rand, zonder passe-partout, zodat de kleur tot aan het hout doorloopt. Op museumpapier blijven de kleuren helder, op canvas worden ze iets warmer.
Op 50 × 70 valt zo’n portret meteen op. Op 70 × 100 bepaalt het de kamer en richt de rest zich ernaar. Begin in de slaapkamer, want dat is meestal de rustigste kamer in huis.
Geef een gezicht de ruimte.
Volkskunst werkt het best bij iemand die je kent. Begin met een portret en laat de kleur de rest doen.
Maak jouw kunstwerk →